محصولات کشاورزی،نحوه آبیاری و تامین آب:

روستای ترکان آب شرب و کشاورزی خود را به دو طریق قنات و چاه کشاورزی تامین میکند. این روستا از چندین رشته قنات به نامهای قنات ،کنه سر،قنات باغ،انجیره،علی آباد و شمس آباد تشکیل گردیده،همچنین سابق آب کشاورزی خود را از این چند قنات تامین میکرد تا اینکه بر اثر خشکسالی قنات انجیره و علی آباد خشک شده و هم اکنون قنات های کنه سر ، قنات باغ و شمس آباد مورد استفاده کشاورزان قرار می گیرد.

روستای ترکان آب خود را از 2 منطقه قنات باغ و شمس آباد و همچنین از چندین چاه کشاورزی که بعد از انقلاب حفر گردید،تامین میکند.(چاه کشاورزی تل سیاه،انجیره ،شمس آباد،علی آباد ، سیف آباد و...)

محصولات اصلی روستا :گندم،جو،انگور ، بادام ، پسته ،زرد آلو،انار،یونجه ، وغیره میباشد.

مزارع کشاورزی و باغات بر موقعیت جغرافیایی روستا تاثیر گذاشته و اماکن مسکونی اهالی بیشتر در کنار مزارع کشاورزی احداث گردیده،با توجه به اینکه در قبل از انقلاب اراضی کشاورزی بیشتر تحت تسلط ارباب بوده و نظام فئودالی بر قرار بوده اکثریت اهالی از داشتن اراضی و باغات محروم بوده و بیشتر برای ارباب کشاورزی نموده و در مواقع برداشت به قدر بخور و نمیر به کشاورزان میرسید.

اکثر کشاورزان در این روستا زمینی را از ارباب اجاره نموده و به امر کاشت که بیشتر محصول گندم بود اقدام مینمودند،در این مورد کشاورز از کاشتن گندم تا آبیاری و نگهداری را بر عهده داشته تا تابستان آن را درو نموده و در پایان تمامی محصول را به ارباب داده تنها مقدار ناچیزی را به عنوان دستمزد سالانه برداشت میکرد که آن هم در مقابل زحمات بسیار زیاد کشاورز محصول کمی بود،علاوه بر آن مقداری از محصول به دشت بان (نگهبان دشت) و مقداری به کدخدای روستا میرسید که در نهایت کمترین سهمیه به کشاورز میرسید.

بهر حال نحوه کاشت داشت و  برداشت محصول در زمان سابق بسیار بسیار برای کشاورز سخت و طاقت فرسا بوده و بطور کلی مقرون به صرفه نبود تا اینکه بعد از انقلاب با خروج ارباب و حذف نظام فئودالی کشاورزان به مقداری آب و زمین دسترسی پیدا نمودند تا بتوانند شکم زن و بچه های خود را سیر کنند.

(آثار تاريخي)

برج قدیمی:

روستای ترکان بعلت اینکه در ایام گذشته بیشتر مورد هجوم دزدان و غارتگران قرار میگرفته در اطراف روستا برج و باروهای کوچک و بزرگی جهت نگهبانی از روستا وجود دارد.

مهم ترین برج ترکان برج بزرگیست که هم اکنون بعلت ساخت و ساز اهالی در بالای روستا به پائین ترین محل روستا نمایان است.این برج در سالهای بسیار دوری ساخته شده که تاریخ دقیقی از ساخت اولیه آن وجود ندارد.اما بعد از گذشت چندین سال بر اثر باران و طوفانی بزرگ تا نیمه های برج خراب میشود که تاريخ این اتفاق در حدود سال 1268 بوده که توسط چند تن از بنّاهای روستا مجدداَ بازسازی میشود.و هم اکنون نیز با اندکی تخریب به همان صورت در پایین ترین نقطه روستا نمایان است...

شریف السادات:

یکی دیگر از آثار باستانی روستا "امامزاده شریف السادات" معروف به " چهار طاقی " میباشد که در منطقه جنوب شرقی روستا قرار گرفته و تمامی افرادی که قبلا فوت نموده اند از جمله شیخ فاضل، روحانی معروف روستا در این امامزاده و یا اطراف آن به خاک سپرده شده اند.

در قدیم هر پنج شنبه عصر روحانی محل در این امامزاده روضه می خواند و مطرب محل نیز دور گنبد امامزاده ساز و نقاره مخصوص می نواخت و هر پنج شنبه محل راز و نیاز اهالی بود،اما هم اکنون از مطرب و ساز و نقاره خبری نیست و فقط روحانی محل روضه خوانی می کند.

گنبد چهارده معصوم:

 در شمال روستای ترکان اتاقکی گنبدی شکل وجود داشت که هم اکنون به علت تخریب آن تنها یک اتاق از آن به جا مانده .

در روایت است که فردی از عوامیها به خواب میبیند که این محل ،محل وجود و رفت و آمد چهارده معصوم بوده و از سالهای دور در این محل مردم به راز و نیاز و روضه خوانی می پرداختند. صبح روز عاشورا تمامی اهالی با دسته های سینه زنی و زنجیر زنی به همراه نخل روستا(مافه) به این محل آمده و مشغول عزاداری می شوند.

همچنین در روز چهاردهم فروردین نیز اهالی از صبح زود به این محل آمده و مشغول پختن آش نذری (آش گندم ) می شوند

و تا ظهر در آن جا میمانند و با خانواده خود و دیگر اهالی مشغول تفریح و بحث و گفتگو میشوند. در این روز تمام اهالی از صبح زود قبل از طلوع آفتاب به اطراف گنبد چهارده معصوم آمده و با گذاشتن چند گلوخ و آجر اجاقی درست میکنند  و با جمع آوری مقداری هیزم آتش درست میکنند تا اینکه در ساعت 9 صبح تمام اهالی آش خود را پخته و آماده میکنند.

بسیاری از اهالی هرات و مروست و هرابرجان جهت بازدید از مراسم و آش خوردن توسط اهالی و اقوام دعوت میشوند و در پایان با اتمام روضه خوانی مراسم نیز به پایان میرسد.

در قدیم رسم بود که تمام افراد روستا در این روز می بایست به گنبد چهارده معصوم رفته و بوسیله دودهای اجاق آتش نوک دماغ خود را سیاه میکردند و از این طریق به اهالی می رساندند که ما در مراسم چهارده معصوم شرکت کرده ایم.